Zero waste yacon feestmenu (met Content winactie!)

Tegenwoordig zijn er massa’s onbekende groenten en tropisch fruit te ontdekken, maar nieuwe, lokaal gekweekte groenten ontdekken, is nog leuker! Daarom stel ik jullie voor aan de yacon. De yacon komt oorspronkelijk uit de Andes, maar wordt meer en meer op Belgische velden gekweekt. Het is een sappige knol met een zoete, fruitige smaak. Die zoetheid is afkomstig van inuline, een suiker die je wel proeft, maar die niet door ons lichaam verteerd wordt. Dat maakt de yacon een interessante vriend voor diabetici en iedereen die met een zwembandje minder door het leven zou willen gaan.

Yacon wordt geoogst vanaf november en is nu dus volop verkrijgbaar. Maar wat moet je daar nu mee? Geen paniek, ik stelde een yaconmenu samen. Yacon is lekker rauw, maar kan ook gekookt worden en is zelfs handig in zoete bereidingen. Ziehier de yacon in deze drie verschijningsvormen: soep, salade en cake. Probeer ze gerust allemaal eens.

Ik maakte dit menu bovendien volledig zero waste. Alle ingrediënten voor het soepje, de maaltijdsalade en de cake zijn verkrijgbaar bij Content, de Leuvense verpakkingsvrije winkel. En het wordt nog mooier, want ik mag een Content-waardebon ter waarde van dit zero waste yaconmenu weggeven. Wil je graag winnen? Lees dan vooral door tot het einde!

Yaconsoep

Lekkere dingen hoeven niet ingewikkeld te zijn. Deze simpele yaconsoep zonder ellenlange ingrediëntenlijst is verrassend vol en van nature heerlijk zoet. Het geheim zit hem in de geduldige bereiding: geef je basis van sjalotten ruim de tijd om te stoven en je smaakpapillen worden uiteindelijk beloond. Ik schilde mijn yacon niet, maar schrobde de knol gewoon proper. Wil je een maagdelijk soepje zonder donkere spikkeltjes en wat extra werk en afwas, dan kan je de yacon wel schillen.

Yacon soep ingrediënten

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 250 g sjalotten of uien
  • 500 g yacon
  • 1 eetlepel groentebouillonpoeder of 1 bouillonblokje
  • Scheutje olie
  • Peper
  • Zout

Werkwijze:

Snijd de sjalotten in stukjes. Verhit een scheutje olie en fruit hierin de sjalotten. Geef ze ruim de tijd om zacht en lichtjes bruin te worden.

Snijd ondertussen de yacon in blokjes. Doe de yaconblokjes bij de uien in de pot en voeg 1 liter water en 1 eetlepel groentebouillonpoeder toe. Breng aan de kook en laat alles een half uur rustig pruttelen.

Mix de soep met een staafmixer of in een blender. Kruid naar smaak af met extra peper en zout.

Yacon soep

Zoetzure maaltijdsalade met quinoa en yacon

De rauwe yacon geeft deze maaltijdsalade een sappige, zoete en krokante bite. Als hoofdgerecht voed je hiermee vier hongerige magen. Als bijgerecht op een copieuze feesttafel houd je met deze salade acht tot tien disgenoten tevreden.

Yacon maaltijdsalade ingrediënten

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 160 g quinoa
  • 350 g yacon
  • 350 g wortel (2 grote wortels)
  • 2 mandarijnen
  • 80 g walnoten
  • 80 g rozijnen
  • 1 citroen
  • 75 cl olijfolie
  • Peper
  • Zout

Werkwijze:

Kook de quinoa en laat afkoelen.

Schrob ondertussen de yacon schoon of schil hem. Rasp de knol grof en besprenkel onmiddellijk met het sap van een halve citroen om bruin verkleuren tegen te gaan.

Schil en rasp de wortels grof.

Pel de mandarijnen en snijd de partjes in stukjes.

Meng de quinoa, geraspte yacon, geraspte wortel en stukjes mandarijn in een grote kom door elkaar. Voeg ook de gehakte walnoten en rozijnen toe.

Pers de andere helft van de citroen uit en meng met de olijfolie en een royale dosis peper en zout. Besprenkel de maaltijdsalade met deze dressing en meng goed door.

Yacon maaltijdsalade

Yacon-dadelcake met sinaasappel-cashewfrosting

Als klap op de vuurpijl toont de yacon dat hij zich ook prima op het gemak voelt in zoete bereidingen. Deze malse cake is niet te zoet en volledig vrij van geraffineerde suikers. De zoetkracht komt van dadels en yacon. Daarnaast is hij vegan, dus lactosevrij, en glutenvrij. Wauw, dat dat kan. Je allergische tafelgenoten zullen je op handen dragen.

Yacon cake ingrediënten

Ingrediënten:

Voor de yacon-dadelcake:

  • 200 g dadels
  • 250 g kokosolie, vast
  • 1 eetlepel natriumbicarbonaat
  • 2 eetlepels kaneel
  • 300 g amandelmeel
  • 300 g yacon

Voor de sinaasappel-cashewfrosting:

  • 300 g cashewnoten, een nacht in water geweekt
  • 1 grote sinaasappel
  • 1 citroen
  • Optioneel: 3 eetlepels suiker

Werkwijze:

Voor de yacon-dadelcake:

Verwarm de oven voor op 180°C. Bekleed een grote springvorm met bakpapier.

Mix de dadels en de kokosolie in een foodprocessor of hakmolentje door elkaar tot een gladde massa.

Mix hierdoor de baksoda en het kaneelpoeder.

Meng ook het amandelmeel door het dadel-kokosoliemengsel.

Rasp de yacon fijn en meng grondig door het beslag.

Stort het beslag in de springvorm en strijk de bovenkant glad. Bak 45 minuten op 180°C.

Voor de sinaasappel-cashewfrosting:

Giet de cashewnoten af. Pel de sinaasappel en snijd in blokjes.

Doe de cashewnoten en de sinaasappel samen met het sap van een halve citroen in een foodprocessor of hakmolentje. Laat draaien tot je een glad mengsel krijgt. Dat kan zeker een paar minuten duren, waarbij je af en toe het mengsel van de zijkanten omlaag moet schrapen.

De frosting is vrij neutraal van smaak. Geen probleem met wat extra suiker? Breng dan op smaak met een paar eetlepels suiker.

Bestrijk de afgekoelde yacon-dadelcake aan alle kanten met de cashewfrosting en laat een half uur in een koele ruimte opstijven.

Yacon cake 1

Soep, salade en cake: zo veelzijdig is deze donkere knol dus. Wil je dit zero waste menu graag maken, gratis en voor niets? Dat komt goed uit, want ik geef een Content-waardebon weg ter waarde van het volledige yaconmenu. Meedoen is simpel: laat een reactie achter op dit bericht (scroll helemaal omlaag of klik op ‘reacties’ onder de titel van dit bericht) en like de Facebookpagina van WEcotip. Je kan je kans wagen tot en met 19 december. Op 20 december krijgt de winnaar hoogstpersoonlijk een mailtje. Veel succes!

Advertenties

Leven zonder strijkijzer

Tijd voor nog een shocker: ik strijk nooit. Meneer WEcotip ook niet. Dat zou ook niet gaan, want we hebben geen strijkijzer of strijkplank. Dat is al jaren zo en in al die tijd heeft nog niemand mij van een ongestreken uiterlijk beschuldigd. Hoewel ik er na deze onthulling natuurlijk op kan rekenen dat er met arendsogen naar een paar kreukjes zal gespeurd worden.

Minimalistisch…

Ik streef ernaar enkel spullen te bezitten die ik echt nodig heb of die me gelukkig maken. Aan dat laatste criterium voldoet een strijkijzer voor mij nu niet bepaald. Er zijn mensen die zeggen dat ze strijken leuk of rustgevend vinden. Blijkbaar ontbreekt mij zelfs de empathie om me daarin te kunnen inleven.

De tweede voorwaarde, iets echt nodig hebben, is een interessante. Er is bitter weinig dat we echt nodig hebben om goed te leven. Daar tegenover staan massa’s spullen die volgens slimme marketingcampagnes of maatschappelijke verwachtingen niet mogen ontbreken in een ‘normaal’ leven. In elk geval is mijn leven zonder strijkijzer niet minder kwalitatief geworden. Au contraire.

… en duurzaam

Een minimalistische keuze is meestal een duurzame keuze. Efficiënter of minder strijken kan natuurlijk ons energieverbruik een beetje omlaag halen. Net als alle toestellen die warmte produceren, verbruikt een strijkijzer behoorlijk veel energie. Maar ondertussen is dankzij het toenemende gebruik van levenscyclusanalyses (mijn grote liefde) al lang geweten dat de grootste milieubelasting van de meeste toestellen al achter de rug is voor ze zelfs maar uitgepakt worden door de consument. En ook de belasting bij de afvalverwerking is niet min. Een toestel níet kopen is dus een veel duurzamere keuze dan het te kopen en weinig te gebruiken.

Hoe ik mijn kleren dan wel toonbaar houd

Trek ik dan elke dag een paar verkreukelde kledingstukken uit mijn nonchalant volgepropte kleerkast? Kan het me helemaal niets schelen hoe ik erbij loop? Dat nu ook weer niet. Mijn kleren zijn eigenlijk helemaal niet zo verkreukeld, want ik heb een aantal gewoontes die alles toch deftig houden.

Vochtige kleren die uit de wasmachine komen, trek ik meteen terug in de juiste vorm. Overhemden, jurkjes en delicate stukken hang ik te drogen aan kapstokken. Die kunnen zo de kast in als de was droog is. Zware kledingstukken die tijdens het drogen kunnen scheeftrekken onder hun eigene gewicht leg ik plat te drogen. De rest van de was hang ik gewoon mooi op en dan komt alles goed. De droge was die niet aan kapstokken hangt, plooi ik netjes op. Ongelooflijk hoe goed een stapel goed geplooide t-shirts of lakens zichzelf in de kast gladstrijkt onder het eigen gewicht. Zo appreciëren we de zwaartekracht ook nog eens.

IMG_4034

Meneer WEcotip staat ook eens model met ongestreken hemd en eeuwig opgestroopte mouwen. Fiet-fieuw! Met dit exemplaar is al gefietst, getreind en gewerkt. (Het hemd, bedoel ik.)

Hoewel ik tegenover mezelf vrij kritisch ben als het aankomt op een verzorgd uiterlijk, vind ik dat mijn strijkloze methode helemaal volstaat. Meer nog: het bespaart me een vervelend klusje én de frustratie van verse rimpels en kreukels na een lange trein- of autorit. Want mijn kleren waren toch niet pas gestreken. En ik hoef geen plaats te vinden om een strijkijzer en strijkplank weg te stouwen. Kleiner huis, goedkoper huis!

Natuurlijk past een bestaan zonder strijkijzer niet in elke levensstijl. Als ik elke dag in contact zou komen met wereldleiders of andere gewichtige topfiguren, streek ik mijn kleren misschien wel. Of toch de zichtbare delen. Maar verder? Ik denk dat het voor veel meer mensen een opluchting kan zijn om te bedenken: hé, dit móét helemaal niet!

WEcotip # 31: stel je eens een bestaan voor zonder hopen strijk. Ja, zo makkelijk kan het leven dus zijn. Bijna iedereen vindt dat hij of zij te weinig vrije tijd heeft om leuke dingen te doen, omdat er zoveel gedaan ‘moet’ worden. Ja maar… van wie moeten we dat? En waarom? Het vraagt een beetje moet moed, maar ik vind dat het helpt om het antwoord op die vraag eens goed te overdenken. Moet het omdat je anders de stad uitgejaagd wordt door een razende massa strak gestrekenen? Omdat je moeder, grootmoeder en overgrootmoeder ook hun onderbroeken streken? Of misschien omdat de familie anders gaat roddelen? Laat het maar even bezinken.

En jij, ben jij een fervente strijker? Als je een dappere en legendarische eerste poging doet om eens wat kleren ongestreken te laten, laat me dan zeker weten hoe het was! Ik ben hier om je emotioneel te ondersteunen.

Recept: de simpelste plantaardige suikerkoekjes

Hier in Leuven begint deze zaterdag het Kortfilmfestival. Van 1 tot en met 8 december wordt het STUK tijdelijk de hemel op aarde voor elke kortfilmliefhebber. Fonk, de vzw achter het festival, wordt tijdens die periode versterkt door een leger van enthousiaste vrijwilligers. Ook ik ben weer een soldaat in dat vrijwilligersleger, na mijn goeie ervaringen en gratis filmtickets op het Kortfilmfestival van vorig jaar.

De shifts waarbij je als vrijwilliger tussendoor gratis kan meesnoepen van een paar kortfilms waren allemaal al bemachtigd door nóg enthousiastere vrijwilligers dan ik, maar voor het kinderfeestje op zondag 2 december moest nog iemand koekjes bakken. En dat is een opdracht die mij op het lijf geschreven staat. Zaterdag wordt dus keukendag voor mij, maar natuurlijk moest ik voordien al eens een koekjesrecept testen en voorproeven. Voorproeven is onontbeerlijk. Hoe grondiger, hoe beter.

Ik maakte dus koekjes, proefde ze alvast eens, en dan nog eens voor de zekerheid. De rest van de koekjes werd goedgekeurd door meneer WEcotip en een tiental andere collega’s in het woonzorgcentrum waar ik ook vrijwilligerswerk doe. Zoveel goedkeuring, en zo simpel te maken, dat recept moet gedeeld worden!

IMG_3994 (2)Plantaardige suikerkoekjes

Ingrediënten voor 20 ferme koekjes:

  • 3/4 cup suiker
  • 1/2 cup kokosolie
  • 2 cups bloem
  • 1 theelepel natriumbicarbonaat

Werkwijze:

Zorg dat de kokosolie gestold is. Is de olie vloeibaar door de warmte, zet ze dan een half uurtje in de koelkast.

Meng de suiker en de kokosolie met de hand of in een keukenmachine grondig door elkaar.

Meng bloem en natriumbicarbonaat goed door het suikermengsel. Voeg geleidelijk vier of vijf eetlepels water toe en blijf goed mengen tot je een stevige deegbal krijgt.

Verwarm nu de oven voor op 180°C.

Rol de deegbal met een deegroller of een fles gelijkmatig uit op een stuk bakpapier. Maak het deeg zo dun mogelijk, want de koekjes worden te hard als het deeg te dik is.

Steek vormpjes uit met een glas of een koekjesvorm. Laat genoeg plaats tussen de koekjes, want ze worden iets groter in de oven. Haal het deeg tussen vormpjes weg om opnieuw uit te rollen en meer vormpjes uit te steken.

Leg het bakpapier met de koekjes op een bakplaat en zet ze 15 minuten in de oven. Houd ze goed in de gaten, zodat de uitstekende delen niet te donker worden. Tijdens het afkoelen worden de koekjes nog krokanter.

IMG_3995 (2)

Jammie! Niemand noemde deze koekjes gezond, zo tjokvol snelle suikers en verzadigde vetten, maar lekker zijn ze wel. En onnozel gemakkelijk te maken, met maar vier verschillende, goed houdbare ingrediënten. Geen redenen om ze niet te maken…

Of wel, namelijk dat ik ze maak voor het Kortfilmfestival. Wil je mijn creaties met eigen ogen aanschouwen en met eigen smaakpapillen savoureren, dan kan dat zondag op het kinderfeestje in het STUK. Breng gerust een paar kinderen mee om te doen alsof je het voor hen doet.

Zal jij er zijn op het Kortfilmfestival? En heb je de koekjes geproefd? Laat zeker een reactie achter!

Hoe ik omga met mensen die mijn duurzame normen en waarden niet delen

Als je af en toe een stukje van me leest, zal het vast duidelijk geworden zijn dat ik niet bepaald als een gemiddelde Vlaming of Belg kan omschreven worden. Ik maak keuzes die op dit moment en op deze plaats nogal uit de band springen. Hoewel ik me zelf normaal voel, vinden redelijk wat anderen het op zijn zachtst gezegd raar dat ik dingen anders doe dan gemiddeld.

Omdat ik een aantal jaren geleden tegen een muur aanliep en bleef aanlopen, kon ik niet zomaar verdergaan zoals ik bezig was. Die ervaring heeft me vroeg in mijn leven de kans gegeven grondig na te denken over wat eigenlijk mijn normen en waarden zijn. Dat was bij momenten pijnlijk confronteren, maar nu ben ik zo gelukkig dat ik goed weet waarvoor ik in mijn leven wil staan.

Mijn normen en waarden

Ik wil mijn talenten en passies verkennen en daarbij zo weinig mogelijk menselijk of dierlijk lijden veroorzaken, hier en op plaatsen die onzichtbaar zijn voor me. Ik wil verbinding, positiviteit, respect en mildheid uitdragen. Ik wil zo klimaatneutraal mogelijk leven. Ik wil fysiek en mentaal goed voor mezelf zorgen. En ik wil in al die doelen imperfect mogen zijn en duizend keer mogen vallen en weer opstaan.

Het uitvogelen van die persoonlijke normen en waarden kostte tijd en zelfreflectie. Toch was dat een fluitje van een cent in vergelijking met de moed die ik nodig had om daar consequent mijn alledaagse acties op af te stemmen. De abstracte begrippen duurzaamheid, respect en zorgzaamheid vinden de meeste mensen wel prima. Maar iemand die deze waarden systematisch in de praktijk probeert om te zetten: dat is andere koek. Ik begreep al snel dat zo’n keuze soms onbegrip, verkeerde veronderstellingen en af en toe vijandigheid met zich meebrengt.

Wat mijn normen en waarden concreet betekenen

Voor een ‘normaal’ westers consumptiepatroon zijn drie of vier aardbollen nodig om aan alle natuurlijke hulpbronnen te komen en het geproduceerde afval te verwerken. Die voetafdruk blijft stijgen. Dus ik probeer mijn levensstijl zo aan te passen, dat als iedereen zoals ik zou leven, we tot in de eeuwigheid toekomen met één aardbol. Dat doe ik bijvoorbeeld door zo zero waste mogelijk te leven, niet voor de lol te gaan shoppen, véél minder nieuwe spullen te kopen, te gaan voor tweedehands, dingen te herstellen en veel te lenen en delen. Ik haal, tegen de verwachtingen in, veel voldoening uit mijn minimalistische kijk op spullen. Maar in de nasleep van Black Friday merk ik nog maar eens: mainstream is het zeker niet.

Daarnaast veroorzaakt dat ‘normale’ westerse leven jammer genoeg veel menselijk en dierlijk leed. Onbedoeld, dat wel, maar voor een groot stuk vermijdbaar. Als ik iets nodig heb, probeer ik in de mate van het mogelijke te achterhalen in welke omstandigheden het is gemaakt. Om de kans op kinderarbeid en uitbuiting zo klein mogelijk te maken, verkies ik fair trade. Ik eet plantaardig. En ik steun lokale en kleinschalige initiatieven. De gedachte erachter lijkt velen nog acceptabel, maar al die extreme keuzes? Toch een beetje overdreven… De wereld is niet eerlijk en één persoon moet niet denken dat hij of zij er iets aan kan veranderen.

De huidige tsunami aan overspanning, burn-outs en erger pleit volgens mij voor meer evenwichtige, gepassioneerde levens met minder druk en minder moeten. Omdat ik nog volop aan het genezen ben van de chronische ziekte die volgde op mijn burn-out, zorg ik heel goed voor mezelf. Ik durf nu radicaal kiezen voor gezond eten, rust en ontspanning, elke dag beweging en het beter doseren van mijn inspanningen door activiteiten af en toe te durven afzeggen of weigeren. En hoewel hulpverleners van alle kanten schreeuwen dat zelfzorg óók voor mensen die nog niet gecrasht zijn nodig is, zie ik heel goed dat ik een vreemde eend in de bijt blijf. Harde werkers die doorbijten en op eigen kracht omhoog schieten op de maatschappelijke ladder oogsten veel bewondering, niet wie in stilte geniet van een simpel leven.

Quotefancy-173123-3840x2160

Reacties vanuit mijn omgeving

De reacties op mijn concrete keuzes zijn uiteenlopend. Vele zijn behoorlijk leuk. Er zijn mensen die geïnteresseerd zijn en meer willen weten, er zijn enthousiastelingen die direct mee op de kar springen, en er zijn er die zelf niet willen veranderen, maar wat ik doe oprecht fijn vinden. Anderen zijn kritisch, maar durven vragen stellen en gaan graag een constructief gesprek aan, ook tof.

Er zijn daarentegen ook mensen die een hokje hebben voor ‘mensen zoals ik’ en meteen allerlei veronderstellingen maken over wat voor een persoon ik wel zal zijn. Dat kan er recht in mijn gezicht uitkomen – ik heb al een mooie verzameling krachtige oneliners verzameld – maar ook tussen de lijnen of als roddel als ik er niet bij ben.

Hoe ik daarmee omga

Ik heb geleerd die waaier aan reacties, van enthousiast roze met een glittergouden randje tot stinkend strontbruin, meer en meer oké te vinden. Niet omdat ik een bikkelharde tante ben die alles van me laat afglijden. (Haha, dat zou wel de allerslechtste manier zijn om mij te beschrijven.) Maar wel omdat ik besef dat iedereen zijn reactie ergens vandaan haalt.

Ten eerste helpt mij de gedachte dat mensen een gigantische variëteit aan achtergronden met zich meedragen. Ook ik ben opgegroeid als ‘gemiddelde’ Vlaming. Gezien vanuit het perspectief van mijn oude zelf besef ik heel goed dat ik weleens vreemd of ronduit extreem kan lijken. Mijn eigen gewoontes zijn stapje per stapje, met veel plezier en zonder afzien veranderd, tot op het punt waar ik nu sta. Maar iemand anders ziet die geleidelijke overgang niet, enkel de schijnbaar onoverbrugbare afstand tussen mijn leven en dat van zichzelf. Iemand die totaal geen boodschap heeft aan duurzaamheid of ethiek weet meestal niet waarom ik al die gekke dingen doe en hoe ik ertoe gekomen ben, en vult logischerwijs de gaten in met veronderstellingen of clichés. Het helpt me om me in dat perspectief te verplaatsen.

Een tweede gedachte die mij helpt is dat venijnige opmerkingen of roddels meer zeggen over de persoon zelf, dan over mij. Iedereen draagt een onzichtbare rugzak vol levenservaringen met zich mee die beïnvloeden hoe hij of zij op dit moment reageert. Ik denk dat ik niet de enige ben die vijandige reacties persoonlijk neemt. Maar ik vind dat mijn leven veel aangenamer wordt als ik bedenk dat het niet persoonlijk hoeft te zijn: misschien heeft die persoon vandaag de trein gemist, zijn sleutels in het rioolputje laten vallen, een platte band gehad, de koffie was op en de hond had diarree.

Dus ook reageren op onbegrip wil ik binnen mijn vooropgestelde normen en waarden doen: vriendelijk en respectvol. Met zachtheid reageren op een veralgemening of kwetsende opmerking is niet de meest evidente weg, maar is wel gemakkelijker voor mezelf en mijn gemoedsrust. Ik probeer te chillen en me niet op te jagen. Patience you must have. Want hoewel ik zelf bepaalde opmerkingen of vragen voor de vijfhonderdste keer kan krijgen, het is misschien een oprechte vraag die de persoon voor mij zich voor het allereerst eens stelt. Daarom vind ik het leuker voor iedereen om even diep adem te halen en de kans te grijpen om een open gesprek te beginnen.

Quotefancy-36777-3840x2160

Grenzen stellen

Ik probeer dus geduldig en respectvol te reageren, maar dat betekent niet dat ik over me heen laat lopen. Ook al zitten er tonnen onvermogen of pijn achter een opmerking, ik kan niet voor alles begrip blijven opbrengen. Regelrechte persoonlijke aanvallen of compleet respectloze discussies hoef ik niet te pikken, vind ik. Het is niet mijn bedoeling als een martelaar door het leven te gaan, dus als mensen bewust of onbewust mijn grenzen negeren, geef ik aan dat ik dat niet oké vind. Dat zou genoeg moeten zijn, maar soms is dat het niet en ga ik gewoon weg uit de situatie. Zelfzorg en zelfrespect zijn namelijk ook belangrijk voor me.

En je hoeft ook helemaal niet over je normen en waarden te beginnen als je daar geen zin in hebt of je bedreigd voelt, toch? In een gezelschap van slachthuiseigenaars is het bijna masochistisch te beginnen over die toffe vegan kookworkshops. Op een bijeenkomst van SUV-enthousiastelingen kan je evengoed een schietschijf op je voorhoofd schilderen in de plaats van te praten over je bewust autoloze leven. Over het algemeen begin ik niet zomaar over mijn specifieke duurzame of ethische keuzes. Ik denk zelfs dat een groot deel van mijn omgeving geen weet heeft van mijn normen en waarden. Het is niet altijd relevant en vormt ook maar een stuk van mijn persoonlijkheid. Los daarvan zijn er genoeg andere manieren om plezier te maken.

WEcotip # 30: wil je graag duurzamer of ethischer gaan leven, maar ben je bang voor de reacties vanuit je omgeving? Het helpt om te bedenken dat er altijd mensen zullen zijn die je niet mogen, of je nu je normen en waarden volgt of niet. Je zal sowieso kritiek krijgen, dus je kan even goed bezield gaan leven. Zeker in het begin, als je omgeving een beetje schrikt, mag je gemor of roddels verwachten en die kunnen snoeihard aankomen. Geduld en zachtheid helpen, maar sommige dingen hoef je niet te pikken. Je bepaalt helemaal zelf waar die grens ligt.

Quotefancy-74113-3840x2160

Zo, dit online zetten was wel even spannend voor me! Maar als ik later oud ben, wil ik tevreden kunnen terugkijken op mijn leven, zonder spijt van de dingen die ik niet heb durven doen. Ik hoop dat sommigen onder jullie er iets aan gehad hebben!

 

Bron afbeeldingen: quotefancy.com

Verpakkingsvrij winkelen in Leuven: Content

Meneer WEcotip en ik gaan regelmatig naar de verpakkingsvrije winkel. Het is superleuk om thuis te komen en je gevulde potten mooi in de kast te zetten, zonder een grammetje plastic folies van je inkopen te hoeven afhalen. We hebben een tijdje in Gent gewoond, waar verpakkingsvrije winkel Ohne toen net de deuren opende. Sinds we in Leuven wonen, gaan we regelmatig naar Content. Het fijne Content-team opende een jaar geleden zelfs een tweede winkel in Leuven, dus nu kunnen we zowaar kiezen op welke locatie we onze verpakkingsvrije boodschappen eens gaan doen.

Content Tiensestraat Leuven

Trouwens, hoe cool is de naam Content? Content, zoals in ‘inhoud’ en zoals in ‘tevreden’, snap je? Ik zeg het maar, want ik had het niet direct door en toen ik het opeens begreep, sloeg het in als een bom. Dat vond de man natuurlijk hilarisch, maar ik veronderstel dat zelfs de grootste genieën wel eens momenten van uitgesteld inzicht hebben.

Hoe werkt het?

Heel simpel, en dat hebben we graag: je brengt je eigen potten mee naar de winkel, je weegt ze, je vult ze met wat je hartje begeert, en aan de kassa wordt het nettogewicht afgerekend. Als je echt géén potten in huis hebt en ook nooit eens iets koopt in een al dan niet glazen pot die je achteraf zou kunnen hergebruiken, dan kan je ook glazen potten kopen bij Content. Maar verpakkingen kopen vind ik persoonlijk eerder iets voor noodgevallen. Ik weet zeker dat iedereen genoeg buren, vrienden of familie heeft die geregeld geschikte glazen potten kapotsmijten in de glascontainer. (Wat op zich ook wel eens bevredigend kan zijn.) Kijk ze eens lief in de ogen en neem hun afval a.k.a. de mooiste potten over. Voilà, gereed om verpakkingsvrij te gaan shoppen.

Wat verkopen ze?

Toen we in de begindagen bij Content gingen winkelen, was het aanbod nog redelijk beperkt, maar tegenwoordig vind je er zowat alles wat je nodig hebt om gelukkig, gezond en hygiënisch te overleven. Er zijn verse groenten en fruit, granen en pasta, peulvruchten, noten en zaden, een he-le-boel kruiden, maar ook sapjes, thee, bier, wijn en sterker. Er zijn allerlei soorten olie, azijn en andere smaakmakers van de tap of pomp. En brood, koekjes, snoep en taartjes, jammie! De categorie verzorgings- en huishoudproducten is ook heel leuk geworden, genoeg om jezelf en je huis tot in de eeuwigheid fatsoenlijk te pamperen. Het aanbod in de Tiensestraat is het grootst, dat van de nieuwe winkel in de Smidse is nog een beetje beperkter…

… maar daar heb je sinds kort dan weer de groentetas. Als je het mij vraagt een geniale aanbieding. Op donderdag laad je een Contentzak zo vol als je maar kan (of minder vol, om eens gek te doen) met groenten en fruit en betaal je voor de hele lading 15 euro (of 12 voor de studenten, leve het studentenleven). Een abonnement van tien beurten kost nóg minder. Ik vind dat alvast een echte win-win-winsituatie: een ferme stimulans om veel gezonde groenten en fruit in huis te halen, zero waste, en glorieus goedkoop!

Coöperatie

Ik was er al dolenthousiast over dat een groepje koene lefgozers de ballen had om zelf even een zero waste winkelconcept vol lokale en faire producten uit de grond te stampen. Maar er is meer! Toen ik ter voorbereiding van dit stukje met Laurence en Sara van Content ging praten, kwam ik meer te weten over hun supercoole businessmodel. Content is namelijk een coöperatie. Door een aandeel te kopen, kan iedereen lid worden van de coöperatie en democratisch mee beslissen over de toekomst van Content, in het licht van de zero waste behoeften van alle leden.

En met gepaste trots kan ik zeggen dat ik lid ben van die toffe club van 180 aandeelhouders. De man en ik kochten onlangs allebei een klantenaandeel van Content. Ja, we kochten een aandeel. Ik voel me stoer als ik het zeg, het geeft het gevoel een echte, kapitaalkrachtige volwassene te zijn – zo voel ik me meestal niet. Dus op de volgende aandeelhoudersvergadering kunnen we lekker gewichtig mee gaan stemmen. En vooral: onze groentetas is nu nóg goedkoper. Want aandeelhouders krijgen leuke voordelen.

Content Smidse Leuven

Een klantenaandeel van Content heb je in je bezit voor 100 euro. Je kan er meerdere kopen als je wil, maximaal tien per persoon. Zelf sta ik helemaal achter deze investering. Als je het geluk hebt 100 euro te kunnen missen, vind ik het wel mooi om eens te investeren in een dapper en grensverleggend project als Content. Op die manier steun je hun verdere ontwikkeling, zoals de verpakkingsvrije cateringservice die ze pas uit de grond hebben gestampt. Met een paar maanden aan goedgevulde groentetassen win je je investering waarschijnlijk zelfs terug.

Mijn conclusie

Ik vind het fijn winkelen bij Content. De winkels sluiten naadloos aan bij veel punten waar ik in mijn leven voor wil staan. Niet alleen omdat ze verpakkingsvrij werken, de lokale economie een boost geven en kiezen voor eerlijke handel. Sara, Dries en Laurence zijn ook gewoon een fijn, supergemotiveerd team met een gezellige babbel. Je mag je tijd nemen om in de winkel op het gemak al je potjes te vullen, vragen te stellen of voorstellen te doen. En aan de kassa is er tijd en ruimte voor persoonlijk contact en af en toe een goeie grap, of zelfs een slechte.

De prijzen bij Content vind ik eigenlijk heel erg oké. Omdat het concept nog vrij vernieuwend en uniek blijft, dacht ik in het begin dat het logisch was dat we iets meer voor onze boodschappen zouden betalen dan bij een grote supermarktketen. Maar door slim te winkelen met bijvoorbeeld de groentetas in de Smidse op donderdag, hebben we dat grotendeels weten te tackelen en valt het allemaal erg mee. Op die manier kunnen we steeds meer onze gewone boodschappen bij Content doen. Een positief verhaal! Als je in de buurt bent, hoop ik dat je er eens binnenspringt. En doe ze de groeten van mij.

Meer info

Content
Tiensestraat 259
3000 Leuven

Open maandag tot vrijdag van 10u tot 20u, zaterdag van 10u tot 17u

Content Smidse
Sluisstraat 10
3000 Leuven

Open dinsdag tot zaterdag van 10u tot 18u

En zijn jullie al eens bij Content of een andere verpakkingsvrije winkel geweest? Wat is jullie mening: mogen er meer verpakkingsvrije winkels komen zodat consumenten bewust verpakkingsvrij kunnen winkelen of is het aan de grote ketens om zelf verandering te brengen? Ik hoor jullie mening graag.